حدیث مبلِّغ

توکل بر خدا رمز پیروزی
امام محمد باقر (علیه‌السلام)

 قال علیه السلام لجابر الجُعفی، یا جابرَ: «مَن هذَا الَّذی سَأَلَ اللَه تَبارَکَ وَ تَعالی فَلَم یُعطِهِ أَو تَوَکَّلَ عَلَیهِ فَلَم یَکفِهِ أَو وَثِقَ بِهِ فَلَم یُنجِهِ»

 ای جابر! چه کسی از خداوند تبارک و تعالی درخواستی کرده و خداوند درخواست و خواهش او را نپذیرفته و به او عطا نکرده است؟ یا اینکه چه کسی به خداوند توکّل و تکیه کرده و خداوند او را کفایت ننموده است؟ یا اینکه چه کسی است که به خداوند اعتماد و اطمینان کرده و خداوند را نجات و رهایی نداده باشد؟

بحارالانوار

آخرین نظرات

  • با سلام خدمت تمامی زحمت کشان و اساتید مدرسه علمیه از سایت و مطالب ان بسیار استفاده می کنیم.

سایتهای مرتبط

مقام معظم رهبری حضرت آیت الله العظمی خامنه ای دامت برکاته:

~~روحانیت شیعی، در هیچ زمانی چونان موقعیت کنونی، در مسؤولیت تبلیغی، موظف و مکلف نمی‌نمود. مخاطراتی که سابقا از آن یاد شد در پیش دید روحانیت قرار دارد و مبلغان دین را به تلاشی پیگیرتر، برنامه‌دارتر و پرشورتر فرا می‌خواند. از آنان به عنوان طلایه‌داران فرهنگ دینی، استواری و پشتکار در برابر موج مهاجم را طلب می‌کند و تولید فکر و تبلیغ مناسب و وافر را تمنا می‌دارد.

تهاجم فرهنگی عظیمی علیه اسلام هست که ارتباط مستقیمی با انقلاب ندارد. این تهاجم، وسیعتر از انقلاب و علیه السلام است.

شکی نیست که مقابله با این تهاجم، پول و بودجه و امکانات و پشتیبانی‌های سیاسی دولت را می‌خواهد اما دولت پول بدهد و پشتیبانی بکند که چه بشود. طبیعی است که فکری پخش بشود. آن فکر کجا تولید خواهد شد؟ آیا آن هم در دولت است یا در حوزه؟

شرایط ویژه شبیخون فرهنگی دشمن، نهاد تبلیغی حوزه را به بسیجی عام و جدی فرا می‌خواند، تا چون کوهی استوار، در برابر سیل پرشتاب بایستد و مدافع کیان دیانت و ایمان ملت باشد. این نکته، خود گوشه‌ای از مسؤولیت مؤکد مبلغان دین را نشان می‌دهد. به این واقعیت، مطلب دیگری می‌توان افزود و آن، فرصت تبلیغی است که اینک برای روحانیت، پدید آمده است.

 

بی‌تردید، می‌توان دعوی آن را داشت که روحانیت، در هیچ برهه تاریخی خود چنین شرایطی را در فرادید خود نداشته و با آن، روبه رو نبوده است. در هیچ دوره ای، چنین فرصتهای مغتنمی برای تبلیغ دین، نصیب حوزه و روحانیت نگردیده است و هرگز با چنان پشتوانه و امکانات و ابزار و گوشهای شنوا و دلهای مشتاقی، مواجه نشده است.

در طول تاریخ هزار و چهارصد ساله اسلام به گمانم هیچ برهه‎ای را نداریم که علمای دین چنین فرصتی برای تبلیغ احکام اسلامی پیدا کرده باشند؛ نه در دوران ائمه، نه بعد از دوران آنها، نه در دورانی که حکومتهای طرفدار فقه حنفی و شافعی در ایران بر سر کار بودند و نه در دورانی که پادشاهان طرفدار فقه جعفری در کشور ما بودند. در هیچیک از این دوره‌های گوناگون، برای علما چنین فرصتی پیدا نشده بود که امروز پیدا شده است.

مقام معظم رهبری در سخنی دیگر، بر این نعمت الهی تأکید ورزیده و فرموده اند: برادران عزیز! امروز، فرصت عظیمی در اختیار روحانیت است.

هیچ وقت در طول تاریخ، بعد از زمان رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) تا امروز، چنین فرصتی در اختیار دعات دین نبوده است. دعوت کنندگان دین، چه موقع چنین فرصت به این مغتنمی را در اختیار داشته اند؟

فرصت و نعمت موجود، بر تکلیف مبلغان دین می‌افزاید؛ استفاده و بهره‌وری از آنات و لحظه‌ها را طلب می‌کند؛ حضوری فراگیر در عرصه‌های مختلف را بر می‌تابد و برنامه‌ریزیهای دقیق و ظریف تبلیغی را تقاضا می‌دارد.

فرصت عظیم و عزیزی است و ما امروز باید بتوانیم به عنوان مبلغان دین، نقش کارآمد و ماندگاری ایفا کنیم.خدای متعال، از ما سؤال می‌کند.این، وظیفه ماست و باید خودمان را آماده کنیم.

فرصت تبلیغی موجود، آزمایش الهی برای روحانیت می‌نماید. لیاقت و کفایت ایشان، در این برهه تاریخی رقم می‌خورد. نسل آینده، به این صفحه تاریخ می‌نگرند و درباره طلاییترین فرصت حوزه و روحانیت، قضاوت می‌کند. خداوند نیز به عمل امروز روحانیت می‌نگرد.

اگر از فرصت موجود بهره بردند، فرصتهای مضاعف می‌آفریند و اگر خدای ناکرده آن را براحتی از کف بدهند و رایگان ببازند، نه تنها فرصت موجود، که فرصتهای آینده را هم خواهد گرفت.

جامعه علمیه و حوزه علمیه شیعه و علمای دینی تشیع، در مقابل یک آزمایش عظیم تاریخی، بی نظیر و غیرقابل تکرار و بدون شبیه در گذشته تاریخ، قرار دارند این نعمتی است که مصداق آیه شریفه قرآن است: «و اذ تأذن ربکم لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم ان عذابی لشدید.» روحانیت، در کسوت مبلغ دین، خود را در جایگاه رفیع پیامبران و از جمله پیامبر اکرم (ص) قرار می‌دهد و آن مسؤولیت را عهده دار می‌شود.

چنان دعویی، گزاف و راحت به بار نمی‌نشیند و مقبول نمی‌افتد؛ لیاقت و ارایه قابلیت را می‌طلبد اگر تا دیروز و دیروزها، عذرها در کار می‌بودند و موانع سد راه می‌شدند؛ قدرتهای جایر، زبان و قلم بر می‌بستند و خود، سگهایشان را می‌گشادند، اینک دیگر نه چنان است. امروز، درهای مراکز آموزشی، نظامی، انتظامی، زندانها، ادارات و…، در برابر مبلغان گشوده و باز می‌نماید. تمامی حصارها و موانع، خود را به کناری می‌نهند و او را به ایفای تکلیف فرا می‌خوانند.

آقایان علما، چه شیعه و چه سنی! امروز، روزی است که ما روحانیون باید نشان بدهیم، لایق منصب ترویج دین نبوی هستیم. مسأله ترویج دین پیامبر (ص)، چیز کم و شوخی نیست که هر کسی بگوید من مروج و مبلغ و حامل و مفسر دینم. این، به زبان و در حرف، آسان است؛ ولی در عمل، کار مشکلی است.

روحانیت شیعه، هزار سال است که فقه مدون و مرتب و استدلالی دارد. این، وظیفه‌ای است که اگر ما مرد و اهلش باشیم و در این معنا صادق باشیم، وقتش حالاست. چرا؟ به خاطر این که در دوران گذشته، ما میدان و مجال کار کما هو حقه نداشتیم.

من اغلب بلاد خراسان و خیلی از بلاد ایران را در دوران طاغوت رفته‌ام. هر جا هم می‌رفتم، با علما انس می‌گرفتم. یعنی هر چند برای منبر یا غیر منبر می‌رفتم، اما با اهل علم آن شهر حتما انس می‌گرفتم و آشنا می‌شدم. من، غالب علمای معروف دوره خودمان را در سراسر بلاد ایران می‌شناسم. علما و بزرگانی بودند؛ اما از اینها کاری بر نمی‌آمد.

افزودن دیدگاه جدید