حدیث مبلِّغ

توکل بر خدا رمز پیروزی
امام محمد باقر (علیه‌السلام)

 قال علیه السلام لجابر الجُعفی، یا جابرَ: «مَن هذَا الَّذی سَأَلَ اللَه تَبارَکَ وَ تَعالی فَلَم یُعطِهِ أَو تَوَکَّلَ عَلَیهِ فَلَم یَکفِهِ أَو وَثِقَ بِهِ فَلَم یُنجِهِ»

 ای جابر! چه کسی از خداوند تبارک و تعالی درخواستی کرده و خداوند درخواست و خواهش او را نپذیرفته و به او عطا نکرده است؟ یا اینکه چه کسی به خداوند توکّل و تکیه کرده و خداوند او را کفایت ننموده است؟ یا اینکه چه کسی است که به خداوند اعتماد و اطمینان کرده و خداوند را نجات و رهایی نداده باشد؟

بحارالانوار

آخرین نظرات

  • با سلام خدمت تمامی زحمت کشان و اساتید مدرسه علمیه از سایت و مطالب ان بسیار استفاده می کنیم.

سایتهای مرتبط

به محلی برای تبلیغ رفتم و روشم این طور بود كه چون بیشتر فكر می كردم باید حرفهای «عالمانه » زد و «خطیب » بود تا روضه خوان!

(مرتضی دانشمند)

 به درد نمی خوری!

به محلی برای تبلیغ رفتم و روشم این طور بود كه چون بیشتر فكر می كردم باید حرفهای «عالمانه » زد و «خطیب » بود تا روضه خوان! یا روضه نمی خواندم و یا این كه خیلی كوتاه و در مجموع آن را امری جدی نمی گرفتم.
یك روز بعد از یكی از سخنرانی هایم، خانمی آمد و خطاب به من گفت: «حاج آقا! در حوزه به شماها روضه خواندن یاد نمی دهند؟ اگر روضه نخوانی، به درد نمی خوری » بعد از آن روشم را عوض كردم و «روضه » را به مقداری كه حقش ادا شود، می خواندم.
كاملا احساس كردم، مردم اگر به «روضه خوانی » بیش از سخنرانی اهمیت ندهند، كمتر اهمیت نمی دهند.

احساس روضه خوان
 تجربه كردم: نكتۀ اصلی در «روضه »، «احساس درونی » خود منبری است، گاهی منبری هنوز خوب وارد روضه نشده، ولی مستمعین «روضه » را دریافت كرده و اشكشان جاری است. اگر همان روضه را دیگری حتی با همان الفاظ و با همان لحن بخواند، نمی گیرد. به خاطر این كه خودش «روضه » را لمس نكرده و احساس روضه خوان اولی را ندارد.

روضۀ با حقیقت
 یك بار به شعر خوبی برخوردم، آن را یادداشت كردم و فكر می كردم با این شعر به این خوبی، می توانم در «روضه خواندن » فیض خوبی برسانم. اتفاقا در روضه ای همان شعر را با آب و تاب خواندم، ولی هیچ تاثیری نداشت!
آنچه را كه قبلا می دانستم، تثبیت شد و آن این كه: اولا، روضه خوان وقتی موفق است كه «روضه » را از روی سوز دل بخواند، و آن وقت روضه روی دیگران تاثیر می گذارد و آن ها را هم می سوزاند.
ثانیا: روضه خوان، باید به آن روضه «معتقد» بوده و برایش حقیقت قائل باشد. اگر این چنین بود، آن روضه دلنواز است و گیرا و گرنه گاهی مواقع می بینیم هم شعر خوب است و هم صوت، ولی چون آن حقیقت نیست و سوز دل در كار نیست، جاذبه ای ندارد.

مجتهدی!
به محلی از شهرهای شمالی اعزام شدم، سخنانم را طیف تحصیل كرده و مردم می پسندیدند، ولی «روضه » یا نمی خواندم و یا این كه به شكل «تعزیه » می خواندم! پس از چند روز، عده ای آمدند گفتند: «حاج آقا! در سخن گفتن، «مجتهدی »! ولی «مصیبت » هم بخوان »

روضۀ گیرا
 دیدم و تجربه كردم، حتی در مورد سخنرانان و منبری های معروف نیز این چنین بود كه: وقتی در پایان منبر، «روضۀ مستقلی » می خواندند جالب نبود ولی وقتی «روضه » به شكلی با محتوای سخن، مرتبط می شد، روضه بسیار جالب تر نمود پیدا می كرد و به قول معروف: «می گرفت »

صدای بلند و روضه
 تجربه كردم، اگر سخنران، از ابتدای منبرش، با صدای بلند، سخن بگوید، وسط منبر خسته شده و نمی تواند روضه بخواند.

نقطۀ حساس روضه
 تجربه كردم: وقتی در «روضه » مقدماتش را عادی می گویم ولی به «نقطۀ حساس » كه می رسم با صوت می خوانم، كاملا می بینم مردم یكباره منقلب می شوند. ۱

پی نوشت:
۱) رك تجارب مبلغان هنرمند، مهدی چراغی، قم، انتشارات قدس، ۱۳۷۴ ه. ش.

منبع: ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره۴.

دیدگاه‌ها

	
باسمه تعالی با سلام و ایام به کام مقاله "اگر روضه نخوانی به درد نمی خوری"که به مرتضی دانشمند نسبت داده شده از این نویسنده نیست.

صفحه‌ها

افزودن دیدگاه جدید